Ik was enig kind en ik woonde ver van school. Ik kon zelden bij iemand spelen, of een vriendinnetje meenemen, dus ik speelde veel alleen. Hoewel de meeste meisjes het in die tijd stoer vonden om met 'jongensspeelgoed' te spelen, was ik een echte meisjes-speelster. Poppen in allerlei formaten waren mijn lievelingsspeelgoed. Daar maakte ik verhalen over, niet op papier, maar in gedachten.
In de vijfde klas, de tegenwoordige groep 7, kwam ik helemaal achterin de klas te zitten naast Hella, die ook graag verhalen maakte. Het was een Montessorischool, dus je mocht 'zelf werken'. Dat bestond bij Hella en mij uit het schrijven van een boek, in een schoolschrift. We lieten de hoofdstukken aan elkaar lezen. Mijn boek ging over een groot gezin dat in een plaatsje in Zwitserland woonde, Vevey. Ik had dat op de atlas geprikt, omdat ik het zo'n mooie naam vond.
Sinds die tijd heb ik altijd geschreven, meestal te snel en te slordig. Ik heb ook wel eens iets opgestuurd naar een wedstrijd, maar niet gewonnen. Terecht, achteraf, want die eerste verhalen waren te snel geschreven. Ik had me te weinig ingespannen om het vlot leesbaar te maken.
Ik kwam er langzaam achter dat schrijven hard werken is. Je moet bereid zijn het steeds weer over te doen. Er kan ook een moment komen waarop je je eigen boek helemaal niet leuk of spannend meer vindt. Dan moet je nog eens kijken en er nog eens over nadenken. Ineens zie je het dan weer, en breng je de laatste laag aan. Daarin voeg je soms nog iets toe, waardoor het boek net even wat meer betekenis krijgt, of lekkerder leest.
Iedereen die wil schrijven raad ik aan om er echt moeite voor te doen. Het is geen ramp om het even te laten liggen, en na een week of maand nog eens te bekijken. Het wordt er altijd beter van!