almapost.nl

Over mijzelf

Haar lichaam schokt en siddert.

9-6-2021

Wat voor boeken heb je zoal voor jongeren? Literatuur (het boek heeft een dubbele laag, bijzondere vergelijkingen, roept op tot nadenken), lectuur (het boek is goed geschreven, zij het zonder extra laag, het is spannend door avonturen en/of psychologische ontwikkelingen, het neemt je mee in een nieuwe wereld) en pulp (het boek is opgesteld via een vast schema, de personages zijn plat, de gebeurtenissen heftig. De lezer is meer een ramptoerist dan een lezer).

Op de vraag welk van deze genres slecht is voor jongeren van 10-16 jaar, zal niemand lang hoeven nadenken. Toch is pulp juist het genre dat volop wordt bevorderd door De Jonge Jury, betaald door Stichting Lezen, en ondersteund door het Nederlands Letterenfonds.

Hoe kan dat? Yra van Dijk en Marie-José Klaver wijden er in De Nederlandse Boekengids (dNBg) van juni/juli een uitvoerig artikel aan, waarin ze ook hartverscheurende voorbeelden geven van de pulpromans die tegenwoordig volop op leeslijsten staan, onder het motto Als ze maar lezen.

Haar lichaam schokt en siddert alsof ze onder stroom staat. Zomaar een zinnetje uit Wreed van Mel Wallis de Vries, dat ik moeilijk kwijtraak.

Een cursist wees me op het artikel, en ik geef het door, omdat iedere leraar, ouder, en bestuurslid van het letterenfonds dit zou moeten lezen. nederlandseboekengids.com/20210607

Claudia de Breij

27-4-2021

Waarom ik spelen ook zo nodig heb is omdat ik, als ik speel, soms pas voel wat ik eigenlijk voel.

Wat een mooie uitspraak van Claudia de Breij In de documentaire Hier zijn wij van Suzanne Raes. Hij roept gedachten op aan de functie van literatuur en toneel: de mens een spiegel voorhouden, de gevoelens op een rij zetten, de gedachtenwereld verbreden.

Hier zijn wij is trouwens helemaal de moeite waard. Je krijgt een boeiend driedubbelspel te zien. Ten eerste volg je Claudia en haar twee muzikanten, Michelle Samba en Abdelhadi Baaddi, bij het maken van de voorstelling Hier ben ik, opgebouwd rond het leven van Heintje Davids (1888-1975). Ten tweede zie je hoe drie artiesten worstelen met de onzekerheid of ze in deze tijd wel of niet kunnen optreden. Wat wordt het? Voor dertig mensen? Voor een halfvolle zaal? Uiteindelijk wordt de première in Carré, na diverse try-outs, toch, helaas, afgelast. Voorlopig althans.

Ten derde zijn er de ontroerende beelden van de variétéartieste Heintje Davids, bekend geworden om haar herhaaldelijke afscheidsvoorstellingen, en dapper doorgaand na het onvoorstelbare leed dat haar Joodse familie in de oorlog is aangedaan. Wat Claudia de Breij tijdens een repetitie tot tranen toe roert, en wat haar bovenstaande mooie uitspraak ontlokt.

Terugzien: 26-4-2021Het uur van de Wolf. Hier zijn wij.

Praatprogramma over boeken. Eindelijk weer.

20-4-2021

Lekker rommelig, zo kwam de eerste aflevering van Brommeropzee, het nieuwe boekenprogramma van de VPRO, op me over. Alsof de twee presentatoren, Ruth Joos en Wilfried de Jong, na een etentje blijven napraten aan een nog niet helemaal afgeruimde tafel. Ik vond het een verademing na het tuttige Mondo, en een stapje in de goede Wim Brands-richting. Over boeken en schrijven moet je rustig praten, met denkpauzes, verlegen lachjes en niet helemaal affe zinnen, dan komen er de beste dingen uit, zoals een beschouwinkje over het belang van bijzinnen waar ik nog wel wat meer over had willen horen, en waarbij ik de neiging kreeg mee te gaan praten, omdat ik het er niet op alle fronten mee eens was. Een goed teken.

Dat meepraten kan ook, enigszins, in het boekenclubgedeelte, waarvoor ik me meteen opgaf, en dat zich online schijnt af te spelen. Ook mochten nu al drie lezers hun mening geven, over De geschiedenis van mijn seksualiteit van Sofie Lakmaker, maar helaas kregen ze op tv te weinig tijd kregen, want er werden interessante dingen gezegd, juist aan het slot.

En: hoera! Geen afleidende muzikale intermezzo’s!

Ik ben afwachtend-positief. Blijf zeker kijken.

Brommeropzee is een Nederlands/Vlaams programma. Te zien op zondag bij NPO 2 om 19.20 en bij Canvas om 22.00 uur.

Ik was enig kind en ik woonde ver van school. Ik kon zelden bij iemand spelen, of een vriendinnetje meenemen, dus ik speelde veel alleen. Hoewel de meeste meisjes het in die tijd stoer vonden om met 'jongensspeelgoed' te spelen, was ik een echte meisjes-speelster. Poppen in allerlei formaten waren mijn lievelingsspeelgoed. Daar maakte ik verhalen over, niet op papier, maar in gedachten.

In de vijfde klas, de tegenwoordige groep 7, kwam ik helemaal achterin de klas te zitten naast Hella, die ook graag verhalen maakte. Het was een Montessorischool, dus je mocht 'zelf werken'. Dat bestond bij Hella en mij uit het schrijven van een boek, in een schoolschrift. We lieten de hoofdstukken aan elkaar lezen. Mijn boek ging over een groot gezin dat in een plaatsje in Zwitserland woonde, Vevey. Ik had dat op de atlas geprikt, omdat ik het zo'n mooie naam vond.

Toen ik volwassen was schreef ik jarenlang over toneel voor diverse kranten. Een enkele maal probeerde ik een verhaal te schrijven. Ik heb ook wel eens iets opgestuurd naar een wedstrijd, maar niet gewonnen. Terecht, achteraf, want die eerste verhalen waren saai geschreven. Ik had te weinig moeite gedaan om het vlot leesbaar te maken.

Dat ging ik pas doen toen ik 'echt' ging schrijven. Ik kwam er langzaam achter dat schrijven gewoon veel moeite kost. Je moet bereid zijn het steeds weer over te doen. Er kan ook een moment komen waarop je je eigen boek helemaal niet leuk of spannend meer vindt. Dan moet je nog eens kijken en er nog eens over nadenken. Ineens zie je het dan weer, en breng je de laatste laag aan. Daarin voeg je soms nog iets toe, waardoor het boek net even wat meer betekenis krijgt, of lekkerder leest. Mijn eerste boek dat werd uitgegeven, ging over twee kinderen die hun vader verliezen. De uitgever die het nam vond mijn schrijfstijl mooi, wat voor mij een stimulans was om daar nog beter op te gaan letten.

De laatste jaren besteed ik ongeveer de helft van mijn werktijd aan schrijven. De andere helft gaat naar lesgeven. Ik geef onder andere les in kinderboekenschrijven bij schrijfschool Scriptplus in Amsterdam.