almapost.nl

Dag Siem, dag Tom!

Only you

17-8-2021

De buren verbouwen hun huis. Voor het eerst van mijn leven heb ik een Blue tooth koptelefoon op mijn hoofd. Nu hoor ik zowel de verbouwingsgeluiden als Elvis Presley. Want boren en zagen dringt overal doorheen. Het boek dat ik schrijf onstaat op de klanken van oude popmuziek, schlagers, en een drilboor. Onnavolgbaar mooie en sexy stem, Elvis. Wat moet ik daar nog aan toevoegen.

Only you en een zaag, op dit moment. Dat is stukken beter dan alleen maar een zaag, maar toch... Dit gaat tot december duren.

Haar lichaam schokt en siddert.

9-6-2021

Wat voor boeken heb je zoal voor jongeren? Literatuur (het boek heeft een dubbele laag, bijzondere vergelijkingen, roept op tot nadenken), lectuur (het boek is goed geschreven, zij het zonder extra laag, het is spannend door avonturen en/of psychologische ontwikkelingen, het neemt je mee in een nieuwe wereld) en pulp (het boek is opgesteld via een vast schema, de personages zijn plat, de gebeurtenissen heftig. De lezer is meer een ramptoerist dan een lezer).

Op de vraag welk van deze genres slecht is voor jongeren van 10-16 jaar, zal niemand lang hoeven nadenken. Toch is pulp juist het genre dat volop wordt bevorderd door De Jonge Jury, betaald door Stichting Lezen, en ondersteund door het Nederlands Letterenfonds.

Hoe kan dat? Yra van Dijk en Marie-José Klaver wijden er in De Nederlandse Boekengids (dNBg) van juni/juli een uitvoerig artikel aan, waarin ze ook hartverscheurende voorbeelden geven van de pulpromans die tegenwoordig volop op leeslijsten staan, onder het motto Als ze maar lezen.

Haar lichaam schokt en siddert alsof ze onder stroom staat. Zomaar een zinnetje uit Wreed van Mel Wallis de Vries, dat ik moeilijk kwijtraak.

Een cursist wees me op het artikel, en ik geef het door, omdat iedere leraar, ouder, en bestuurslid van het letterenfonds dit zou moeten lezen. nederlandseboekengids.com/20210607

Claudia de Breij

27-4-2021

Waarom ik spelen ook zo nodig heb is omdat ik, als ik speel, soms pas voel wat ik eigenlijk voel.

Wat een mooie uitspraak van Claudia de Breij In de documentaire Hier zijn wij van Suzanne Raes. Hij roept gedachten op aan de functie van literatuur en toneel: de mens een spiegel voorhouden, de gevoelens op een rij zetten, de gedachtenwereld verbreden.

Hier zijn wij is trouwens helemaal de moeite waard. Je krijgt een boeiend driedubbelspel te zien. Ten eerste volg je Claudia en haar twee muzikanten, Michelle Samba en Abdelhadi Baaddi, bij het maken van de voorstelling Hier ben ik, opgebouwd rond het leven van Heintje Davids (1888-1975). Ten tweede zie je hoe drie artiesten worstelen met de onzekerheid of ze in deze tijd wel of niet kunnen optreden. Wat wordt het? Voor dertig mensen? Voor een halfvolle zaal? Uiteindelijk wordt de première in Carré, na diverse try-outs, toch, helaas, afgelast. Voorlopig althans.

Ten derde zijn er de ontroerende beelden van de variétéartieste Heintje Davids, bekend geworden om haar herhaaldelijke afscheidsvoorstellingen, en dapper doorgaand na het onvoorstelbare leed dat haar Joodse familie in de oorlog is aangedaan. Wat Claudia de Breij tijdens een repetitie tot tranen toe roert, en wat haar bovenstaande mooie uitspraak ontlokt.

Terugzien: 26-4-2021Het uur van de Wolf. Hier zijn wij.

Dag Siem, dag Tom!

Ik heb dit boek geschreven toen mijn man jong overleed en ik alleen achterbleef met mijn twee zoontjes, die toen vijf en drie waren. Kinderen van die leeftijd gaan anders om met verdriet dan volwassenen. Ze kunnen bijvoorbeeld rustig gaan zitten spelen terwijl hun vader net overleden is. Ik vertel het verhaal vanuit Siem, de oudste. Verschillende situaties uit het boek lijken op hoe het in het echt was. Ook de opmerkingen van Tom, de kleinste, zijn soms echt zo door mijn jongste zoon gemaakt...

1991, uitgeverij Altamira

ISBN 90-6963-195-4

55 paginas

Omslag en illustraties door Philip Hopman

Terug naar de boekenlijst