almapost.nl

Dag Siem, dag Tom!

Mijn boekentop van 2021

22-12-2021

Net als velen las ik dit jaar nogal wat boeken, nieuwe en soms oude. Hier mijn top 6 van dit jaar.

Knapst en meest geestig geschreven, tweemaal, ik kan geen nummer 1 aanwijzen:
Bill Bryson Shakespeare. Over het leven van de bard, en de vele mythes over dit schrijfwonder. Weer een geweldig Bryson boek. Goed gedocumenteerd en geestig. Je snapt niet hoe hij het kan, hij schreef al zoveel. (Geschiedenis, taal, reizen – altijd even goed).

Even knap en geestig.
Stephen Fry Troy. Derde boek over de Griekse oudheid, na Mythos en Heroes. Troy, naar de boeken van Homeros, heeft als ondertitel: Our greatest story retold. (Ons meest belangrijke, of misschien meest indrukwekkende, verhaal opnieuw verteld). Ik kan hierover hetzelfde zeggen als over het boek van Bryson. Zo knap, zo goed, zo geestig.

In het verlengde daarvan ligt het voor mij meest ontroerende boek:
Pat Barker The silence of the girls (De stilte van de vrouwen). Het verhaal van Troje vanuit de slavin van Achilles, Briseïs, en met aandacht voor de hordes nooit genoemde vrouwen, die er ook geweest moeten zijn, maar die niet belangrijk genoeg waren om een naam te krijgen. Vooral de rol van de halfgodin Thetis, moeder van Achilles, deed mijn adem stokken. Alsof een al lang bekende achtergrondfiguur ineens dichter bij je komt.

Het meest belangrijke, inzicht-gevende, boek:
Klara and the sun van Kazuo Ishiguro. Hoe kijk je tegen de wereld aan als je een beperkte kennis hebt maar wel heel slim bent, zoals robot Klara? Alles wordt helderder uitgelicht, veel dingen die wij voor lief nemen zijn onlogisch. Klara wordt als robot-vriendinnetje gekocht door een ziekelijk meisje, Josie, voor wie ze vol ijver haar best gaat doen. Ontroerend naïef, en je hoopt zo dat ze het er goed vanaf zal brengen. Ik las/herlas ook nog Never let me go (laat me nooit alleen) en The remains of the day (De rest van de dag). Helemaal Ishiguro, hoe verschillend de boeken verder ook zijn. Die te goeder trouwe hoofdpersonen, pogend het in hun beperkte wereld goed te doen. Wat een schrijver.

Het meest verrassende boek:
Homer and Langley E.L. Doctorow. Ik trok het uit de kast van mijn zoon, omslag noch titel bevielen me, maar ik las de eerste bladzijde en was verkocht. Doctorow leeft zich met bewonderenswaardige empathie en fantasie in, in de levens van twee New Yorkse broers. Ze hebben echt bestaan. Van hoge afkomst, goed opgeleid, levend in een chaos. Ze lieten een fors herenhuis achter, zo volgestouwd met troep, dat er na hun dood shovels en grijparmen aan te pas moesten komen. Doctorow maakt van de blinde Homer en zijn actieve broer Langley twee innemende mannen.

Nooit van mezelf gedacht of, eerlijker meest romantisch:
Priscilla Beaulieu Presley Elvis and me. Wat een heerlijk boek. Veel beter dan ik verwachtte. De schrijfster spreekt van vrouw tot vrouw, of misschien ook tot man. Ze maakt haar verliefdheid meer dan voelbaar en wekt bewondering voor de manier waarop ze de toppen en dalen in haar leven met de ster hanteert. Als je je ooit afvroeg: Waarom juist zij, tussen al die miljoenen Elvis-adorerende vrouwen? Dan geeft dit boek het antwoord. Al uit de jaren tachtig, en daardoor(?) behoorlijk openhartig.

Tussendoor, Altijd goed:
Ik herlas met veel plezier diverse Agatha Christies en idem Anita Brookners. Blijvend geweldig. Handig als je een slecht geheugen hebt.


Klimaat

31-10-2021

In het boek dat ik nu schrijf, werktitel Hoge bomen, reist de hoofdpersoon naar Edinburgh. Ze gaat met het vliegtuig, en in de lucht gebeuren dingen die ik leuk vind en waar ik als schrijver tevreden over ben.

Ineens roept mijn innerlijke stem:
'Kan dat wel? In deze tijd? Waarom laat je haar niet met de trein gaan? Zelfs regeringsleiders doen dat!'
Ik werp tegen dat ik juist zo'n leuke scène in het vliegtuig heb.
'Die kan je toch veranderen!' roept de stem. 'Ben jij nou een schrijver?'
'Maar mijn hoofdpersoon heeft het moeilijk. Ze kan even niet aan het klimaat denken,' werp ik tegen.
'Ja,ja,' antwoordt de stem, 'dat zeggen ze allemaal. Wat voor afstandje is het helemaal, ze stapt in de Eurostar, overstappen in Londen en het is gepiept.'
'Het kost haar een etmaal.'
'Wat is een etmaal vergeleken bij de ondergang van de aarde?' roept de stem.
Ik begin al te aarzelen.

Toen ik de laatste hand legde aan mijn vorige roman, De moeder van Vera kwam de coronapandemie net op. Ik heb die niet in het boek verwerkt, omdat hij van voorbijgaande aard leek en, zoals iemand zei: 'Mensen liever over een normale situatie lezen.' Dat bleek ook zo te zijn.
Maar de coronapandemie overviel ons, het klimaat niet. We zien het aankomen, overstromingen, vuurzeeën, extreme droogte.
Een leuke scène in de trein, of op de boot ... kom op, die moet ik kunnen bedenken.

Only you

17-8-2021

De buren verbouwen hun huis. Voor het eerst van mijn leven heb ik een
Blue tooth koptelefoon op mijn hoofd. Nu hoor ik zowel de verbouwingsgeluiden als Elvis Presley. Want boren en zagen dringt overal doorheen. Het boek dat ik schrijf onstaat op de klanken van oude popmuziek, schlagers, en een drilboor.
Onnavolgbaar mooie en sexy stem, Elvis. Wat moet ik daar nog aan toevoegen.

Only you en een zaag, op dit moment. Dat is stukken beter dan alleen maar een zaag, maar toch... Dit gaat tot december duren.

Dag Siem, dag Tom!

Ik heb dit boek geschreven toen mijn man jong overleed en ik alleen achterbleef met mijn twee zoontjes, die toen vijf en drie waren. Kinderen van die leeftijd gaan anders om met verdriet dan volwassenen. Ze kunnen bijvoorbeeld rustig gaan zitten spelen terwijl hun vader net overleden is. Ik vertel het verhaal vanuit Siem, de oudste. Verschillende situaties uit het boek lijken op hoe het in het echt was. Ook de opmerkingen van Tom, de kleinste, zijn soms echt zo door mijn jongste zoon gemaakt...

1991, uitgeverij Altamira

ISBN 90-6963-195-4

55 paginas

Omslag en illustraties door Philip Hopman

Terug naar de boekenlijst