almapost.nl

Alma Post

Klimaat

31-10-2021

In het boek dat ik nu schrijf, werktitel Hoge bomen, reist de hoofdpersoon naar Edinburgh. Ze gaat met het vliegtuig, en in de lucht gebeuren dingen die ik leuk vind en waar ik als schrijver tevreden over ben.

Ineens roept mijn innerlijke stem:
'Kan dat wel? In deze tijd? Waarom laat je haar niet met de trein gaan? Zelfs regeringsleiders doen dat!'
Ik werp tegen dat ik juist zo'n leuke scène in het vliegtuig heb.
'Die kan je toch veranderen!' roept de stem. 'Ben jij nou een schrijver?'
'Maar mijn hoofdpersoon heeft het moeilijk. Ze kan even niet aan het klimaat denken,' werp ik tegen.
'Ja,ja,' antwoordt de stem, 'dat zeggen ze allemaal. Wat voor afstandje is het helemaal, ze stapt in de Eurostar, overstappen in Londen en het is gepiept.'
'Het kost haar een etmaal.'
'Wat is een etmaal vergeleken bij de ondergang van de aarde?' roept de stem.
Ik begin al te aarzelen.

Toen ik de laatste hand legde aan mijn vorige roman, De moeder van Vera kwam de coronapandemie net op. Ik heb die niet in het boek verwerkt, omdat hij van voorbijgaande aard leek en, zoals iemand zei: 'Mensen liever over een normale situatie lezen.' Dat bleek ook zo te zijn.
Maar de coronapandemie overviel ons, het klimaat niet. We zien het aankomen, overstromingen, vuurzeeën, extreme droogte.
Een leuke scène in de trein, of op de boot ... kom op, die moet ik kunnen bedenken.

Only you

17-8-2021

De buren verbouwen hun huis. Voor het eerst van mijn leven heb ik een
Blue tooth koptelefoon op mijn hoofd. Nu hoor ik zowel de verbouwingsgeluiden als Elvis Presley. Want boren en zagen dringt overal doorheen. Het boek dat ik schrijf onstaat op de klanken van oude popmuziek, schlagers, en een drilboor.
Onnavolgbaar mooie en sexy stem, Elvis. Wat moet ik daar nog aan toevoegen.

Only you en een zaag, op dit moment. Dat is stukken beter dan alleen maar een zaag, maar toch... Dit gaat tot december duren.

Haar lichaam schokt en siddert.

9-6-2021

Wat voor boeken heb je zoal voor jongeren? Literatuur (het boek heeft een dubbele laag, bijzondere vergelijkingen, roept op tot nadenken), lectuur (het boek is goed geschreven, zij het zonder extra laag, het is spannend door avonturen en/of psychologische ontwikkelingen, het neemt je mee in een nieuwe wereld) en pulp (het boek is opgesteld via een vast schema, de personages zijn plat, de gebeurtenissen heftig. De lezer is meer een ramptoerist dan een lezer).

Op de vraag welk van deze genres slecht is voor jongeren van 10-16 jaar, zal niemand lang hoeven nadenken. Toch is pulp juist het genre dat volop wordt bevorderd door De Jonge Jury, betaald door Stichting Lezen, en ondersteund door het Nederlands Letterenfonds.

Hoe kan dat? Yra van Dijk en Marie-José Klaver wijden er in De Nederlandse Boekengids (dNBg) van juni/juli een uitvoerig artikel aan, waarin ze ook hartverscheurende voorbeelden geven van de pulpromans die tegenwoordig volop op leeslijsten staan, onder het motto Als ze maar lezen.

Haar lichaam schokt en siddert alsof ze onder stroom staat. Zomaar een zinnetje uit Wreed van Mel Wallis de Vries, dat ik moeilijk kwijtraak.

Een cursist wees me op het artikel, en ik geef het door, omdat iedere leraar, ouder, en bestuurslid van het letterenfonds dit zou moeten lezen. nederlandseboekengids.com/20210607

Schrijven. Ik deed het als kind al, maar begon pas serieus na mijn veertigste.
Lang gedacht dat iedereen in zijn hart het liefst zou schrijven, in plaats van zijn of haar eigen concrete beroep als docent, loodgieter, hoteleigenaar of noem maar op te beoefenen. Zie nu wat een onzin dat was.
(’s Avonds moe maar tevreden uit je werk komen, een onderdeel van de maatschappij zijn. Wie wil dat niet?).
Maar voor mij is het dus schrijven, geen idee waarom. Favoriete bezigheid: het uitdenken van personages. De naam die zich bijna opdringt, het karakter dat langzaam vorm krijgt, het uiterlijk, de manier van reageren. Sommige personages schrijven zichzelf, en dat is beslist niet altijd de vrouw die op mij lijkt. Vaker zelfs een man.
Schrijven is ook: de werkelijkheid verhelderen. Oftewel: de werkelijkheid die achter de schijn verborgen ligt zichtbaar maken. Want in het echte leven doen mensen vaak maar wat. Zeggen niet wat ze menen, rommelen met woorden. Fictie maakt de sociale interactie transparant.

De leukste tekst over fictie die ik de laatste jaren las is deze:
He wondered what it would be like if people actually behaved to one another exactly as they felt, instead of filtering their reactions until some suitable, thin response trickled through? (…) when people in plays behaved, as they sometimes did, without the filter, it was called artificial and not like life.
Elizabeth Jane Howard: Getting it Right
Penguin books 1983. p. 41.