almapost.nl

Alma Post

Een Alpenroman

25-3-2021

Door een tweet (dank, Chrétien Breukers) werd ik herinnerd aan Een Alpenroman (1960) van Simon Vestdijk. Wat een fijn boek is dat toch. Aanrader voor wie iets substantieels zoekt dat je niet loslaat, in deze tijd. Keurige, en getrouwde, vrouw gaat in haar eentje naar een hotel in de Alpen en wordt verliefd op een intrigerende serveerster. Prachtig beschreven, veel emotionele spanning.

Narcisme, maar dan leuk!

18-3-2021

Wil je iets lezen over narcisme dat naast leerzaam ook leuk is? Lees De moeder van Vera! Want er zijn genoeg (goede) sites over het onderwerp, maar een roman? Ik had het aanvankelijk misschien niet zo direct durven opschrijven, maar het narcisme in het boek wordt ook door onbekenden volop herkend. Bovendien zijn ze vol lof over de manier waarop de narciste in De moeder van Vera in haar waarde wordt gelaten. Op een beter begrip van het boek had ik niet kunnen/durven hopen. De moeder van Vera, door Alma Post. Overal te bestellen. Prijs € 17,95.

Tranen in avondjurk

10-3-2021

Huilen in de Royal Albert Hall en zodra het licht aangaat glimlachen naar het publiek. Aangrijpend en bevrijdend, het interview van Oprah met Megan en Harry. Hier kan geen tekstschrijver tegenop.

Schrijven. Ik deed het als kind al, maar begon pas serieus na mijn veertigste.
Lang gedacht dat iedereen in zijn hart het liefst zou schrijven, in plaats van zijn of haar eigen concrete beroep als docent, loodgieter, hoteleigenaar of noem maar op te beoefenen. Zie nu wat een onzin dat was.
(’s Avonds moe maar tevreden uit je werk komen, een onderdeel van de maatschappij zijn. Wie wil dat niet?).
Maar voor mij is het dus schrijven, geen idee waarom. Favoriete bezigheid: het uitdenken van personages. De naam die zich bijna opdringt, het karakter dat langzaam vorm krijgt, het uiterlijk, de manier van reageren. Sommige personages schrijven zichzelf, en dat is beslist niet altijd de vrouw die op mij lijkt. Vaker zelfs een man.
Schrijven is ook: de werkelijkheid verhelderen. Oftewel: de werkelijkheid die achter de schijn verborgen ligt zichtbaar maken. Want in het echte leven doen mensen vaak maar wat. Zeggen niet wat ze menen, rommelen met woorden. Fictie maakt de sociale interactie transparant.

De leukste tekst over fictie die ik de laatste jaren las is deze:
He wondered what it would be like if people actually behaved to one another exactly as they felt, instead of filtering their reactions until some suitable, thin response trickled through? (…) when people in plays behaved, as they sometimes did, without the filter, it was called artificial and not like life.
Elizabeth Jane Howard: Getting it Right
Penguin books 1983. p. 41.