almapost.nl

Zo zijn wij elkaars geschenk

Klimaat

31-10-2021

In het boek dat ik nu schrijf, werktitel Hoge bomen, reist de hoofdpersoon naar Edinburgh. Ze gaat met het vliegtuig, en in de lucht gebeuren dingen die ik leuk vind en waar ik als schrijver tevreden over ben.

Ineens roept mijn innerlijke stem:
'Kan dat wel? In deze tijd? Waarom laat je haar niet met de trein gaan? Zelfs regeringsleiders doen dat!'
Ik werp tegen dat ik juist zo'n leuke scène in het vliegtuig heb.
'Die kan je toch veranderen!' roept de stem. 'Ben jij nou een schrijver?'
'Maar mijn hoofdpersoon heeft het moeilijk. Ze kan even niet aan het klimaat denken,' werp ik tegen.
'Ja,ja,' antwoordt de stem, 'dat zeggen ze allemaal. Wat voor afstandje is het helemaal, ze stapt in de Eurostar, overstappen in Londen en het is gepiept.'
'Het kost haar een etmaal.'
'Wat is een etmaal vergeleken bij de ondergang van de aarde?' roept de stem.
Ik begin al te aarzelen.

Toen ik de laatste hand legde aan mijn vorige roman, De moeder van Vera kwam de coronapandemie net op. Ik heb die niet in het boek verwerkt, omdat hij van voorbijgaande aard leek en, zoals iemand zei: 'Mensen liever over een normale situatie lezen.' Dat bleek ook zo te zijn.
Maar de coronapandemie overviel ons, het klimaat niet. We zien het aankomen, overstromingen, vuurzeeën, extreme droogte.
Een leuke scène in de trein, of op de boot ... kom op, die moet ik kunnen bedenken.

Only you

17-8-2021

De buren verbouwen hun huis. Voor het eerst van mijn leven heb ik een
Blue tooth koptelefoon op mijn hoofd. Nu hoor ik zowel de verbouwingsgeluiden als Elvis Presley. Want boren en zagen dringt overal doorheen. Het boek dat ik schrijf onstaat op de klanken van oude popmuziek, schlagers, en een drilboor.
Onnavolgbaar mooie en sexy stem, Elvis. Wat moet ik daar nog aan toevoegen.

Only you en een zaag, op dit moment. Dat is stukken beter dan alleen maar een zaag, maar toch... Dit gaat tot december duren.

Haar lichaam schokt en siddert.

9-6-2021

Wat voor boeken heb je zoal voor jongeren? Literatuur (het boek heeft een dubbele laag, bijzondere vergelijkingen, roept op tot nadenken), lectuur (het boek is goed geschreven, zij het zonder extra laag, het is spannend door avonturen en/of psychologische ontwikkelingen, het neemt je mee in een nieuwe wereld) en pulp (het boek is opgesteld via een vast schema, de personages zijn plat, de gebeurtenissen heftig. De lezer is meer een ramptoerist dan een lezer).

Op de vraag welk van deze genres slecht is voor jongeren van 10-16 jaar, zal niemand lang hoeven nadenken. Toch is pulp juist het genre dat volop wordt bevorderd door De Jonge Jury, betaald door Stichting Lezen, en ondersteund door het Nederlands Letterenfonds.

Hoe kan dat? Yra van Dijk en Marie-José Klaver wijden er in De Nederlandse Boekengids (dNBg) van juni/juli een uitvoerig artikel aan, waarin ze ook hartverscheurende voorbeelden geven van de pulpromans die tegenwoordig volop op leeslijsten staan, onder het motto Als ze maar lezen.

Haar lichaam schokt en siddert alsof ze onder stroom staat. Zomaar een zinnetje uit Wreed van Mel Wallis de Vries, dat ik moeilijk kwijtraak.

Een cursist wees me op het artikel, en ik geef het door, omdat iedere leraar, ouder, en bestuurslid van het letterenfonds dit zou moeten lezen. nederlandseboekengids.com/20210607

Zo zijn wij elkaars geschenk

Reacties van lezers: Dit boek heeft een louterende werking; Wat zijn ze allebei weinig gewend!; De zuiverheid en onbevangenheid van deze jongeman zijn weldadig; Het boek is niet alleen een eerbetoon aan Chris en Dien, ik heb het steeds meer gelezen als een eerbetoon aan heel hun generatie; Door jullie boek ben ik opnieuw met de leefwereld van mijn ouders in contact gekomen. Juli 2011: Ik heb zonet het boek Zo zijn wij elkaars geschenk dichtgeslagen. Met veel genoegen en waardering heb ik het boek gelezen. Ik vind het heel knap dat u tezamen deze geschiedenis heeft beschreven zodat deze niet in de vergetelheid is geraakt. Hulde hiervoor!! Chris en Dien hebben indirect een stukje bijgedragen aan de hedendaagse geschiedschrijving.

Het is begonnen toen ik na de dood van mijn moeder een pakket brieven en een fotoalbum vond. Mijn moeder was de verloofde van Chris. Bij ons thuis was zijn naam taboe. Mijn moeder sprak eens in de twee, drie jaar over hem. Op een heel speciale manier, waardoor je niets durfde te vragen. Ze sprak over Chris alsof jij, als kind, er alles over wist en hem bij wijze van spreken gisteren nog gezien had. Verwarrend was dat, je ging maar snel iets anders doen, je was een kind, en je wist van niets.

Na de vondst van de brieven kwam ik in contact met Janneke Buurman, de dochter van de broer van Chris. We begonnen de brieven uit te typen en vielen van de ene verbazing in de andere. Wat een man, die Chris! Wat een leergierigheid en levenslust, en wat een mooi beeld geeft hij van de socialistische, idealistische kant van de crisistijd in de jaren dertig. In de jaren dertig kon je nog laag opgeleid zijn en toch intelligent. Hoewel Chris zijn werkloosheid verschrikkelijk vindt, grijpt hij alles aan wat de maatschappij te bieden heeft om zich geestelijk te verrijken. Instellingen als de Woodbrookers, De VCJC, Volkshogescholen, Volkshuizen namen initiatieven om werkloze jongeren in ieder geval naast hun materiele nood niet ook geestelijk op een houtje te laten bijten. Chris bezoekt diverse kampen voor werklozen, en schrijft erover in brieven aan zijn verloofde Dien, met wie hij als werkloze niet kan trouwen. Het grote verlangen naar dit onbereikbare ideaal loopt als een rode draad door de brieven heen. Chris sterft in 1937, pas zevenentwintig jaar oud.

Uit de pers: De dochter van Dien heeft met de nicht van Chris een integer, goed gedocumenteerd boek geschreven. Het boeiende verslag van een liefde, waarin Chris' brieven een grote rol spelen, wordt in zo'n goede, informatieve context gezet dat het boek ook een goede sociale geschiedenis is van de crisistijd 1929-1937 en de socialistische jeugdbeweging.(Drs. Madelon de Swart, NBD). Knap gecomponeerd boek, dat de lezer niet onberoerd laat. (Baarnsche Courant) Voorafgaand aan de brieven schetsen de auteurs een algemeen historisch kader, om vervolgens iedere brief in te leiden met relevante informatie. Zo leest het boek enerzijds als een vaak ontroerende roman in brieven, anderzijds is het door de historische informatie eromheen een mooi en gedetailleerd tijdsdocument geworden (Lilian de Bruijn in Genealogie, september 2010)

2010, uitgeverij Balans

ISBN 978-94-600-3212-7

256 paginas

Terug naar de boekenlijst Naar de site van de uitgever