almapost.nl

Zo zijn wij elkaars geschenk

Haar lichaam schokt en siddert.

9-6-2021

Wat voor boeken heb je zoal voor jongeren? Literatuur (het boek heeft een dubbele laag, bijzondere vergelijkingen, roept op tot nadenken), lectuur (het boek is goed geschreven, zij het zonder extra laag, het is spannend door avonturen en/of psychologische ontwikkelingen, het neemt je mee in een nieuwe wereld) en pulp (het boek is opgesteld via een vast schema, de personages zijn plat, de gebeurtenissen heftig. De lezer is meer een ramptoerist dan een lezer).

Op de vraag welk van deze genres slecht is voor jongeren van 10-16 jaar, zal niemand lang hoeven nadenken. Toch is pulp juist het genre dat volop wordt bevorderd door De Jonge Jury, betaald door Stichting Lezen, en ondersteund door het Nederlands Letterenfonds.

Hoe kan dat? Yra van Dijk en Marie-José Klaver wijden er in De Nederlandse Boekengids (dNBg) van juni/juli een uitvoerig artikel aan, waarin ze ook hartverscheurende voorbeelden geven van de pulpromans die tegenwoordig volop op leeslijsten staan, onder het motto Als ze maar lezen.

Haar lichaam schokt en siddert alsof ze onder stroom staat. Zomaar een zinnetje uit Wreed van Mel Wallis de Vries, dat ik moeilijk kwijtraak.

Een cursist wees me op het artikel, en ik geef het door, omdat iedere leraar, ouder, en bestuurslid van het letterenfonds dit zou moeten lezen. nederlandseboekengids.com/20210607

Claudia de Breij

27-4-2021

Waarom ik spelen ook zo nodig heb is omdat ik, als ik speel, soms pas voel wat ik eigenlijk voel.

Wat een mooie uitspraak van Claudia de Breij In de documentaire Hier zijn wij van Suzanne Raes. Hij roept gedachten op aan de functie van literatuur en toneel: de mens een spiegel voorhouden, de gevoelens op een rij zetten, de gedachtenwereld verbreden.

Hier zijn wij is trouwens helemaal de moeite waard. Je krijgt een boeiend driedubbelspel te zien. Ten eerste volg je Claudia en haar twee muzikanten, Michelle Samba en Abdelhadi Baaddi, bij het maken van de voorstelling Hier ben ik, opgebouwd rond het leven van Heintje Davids (1888-1975). Ten tweede zie je hoe drie artiesten worstelen met de onzekerheid of ze in deze tijd wel of niet kunnen optreden. Wat wordt het? Voor dertig mensen? Voor een halfvolle zaal? Uiteindelijk wordt de première in Carré, na diverse try-outs, toch, helaas, afgelast. Voorlopig althans.

Ten derde zijn er de ontroerende beelden van de variétéartieste Heintje Davids, bekend geworden om haar herhaaldelijke afscheidsvoorstellingen, en dapper doorgaand na het onvoorstelbare leed dat haar Joodse familie in de oorlog is aangedaan. Wat Claudia de Breij tijdens een repetitie tot tranen toe roert, en wat haar bovenstaande mooie uitspraak ontlokt.

Terugzien: 26-4-2021Het uur van de Wolf. Hier zijn wij.

Praatprogramma over boeken. Eindelijk weer.

20-4-2021

Lekker rommelig, zo kwam de eerste aflevering van Brommeropzee, het nieuwe boekenprogramma van de VPRO, op me over. Alsof de twee presentatoren, Ruth Joos en Wilfried de Jong, na een etentje blijven napraten aan een nog niet helemaal afgeruimde tafel. Ik vond het een verademing na het tuttige Mondo, en een stapje in de goede Wim Brands-richting. Over boeken en schrijven moet je rustig praten, met denkpauzes, verlegen lachjes en niet helemaal affe zinnen, dan komen er de beste dingen uit, zoals een beschouwinkje over het belang van bijzinnen waar ik nog wel wat meer over had willen horen, en waarbij ik de neiging kreeg mee te gaan praten, omdat ik het er niet op alle fronten mee eens was. Een goed teken.

Dat meepraten kan ook, enigszins, in het boekenclubgedeelte, waarvoor ik me meteen opgaf, en dat zich online schijnt af te spelen. Ook mochten nu al drie lezers hun mening geven, over De geschiedenis van mijn seksualiteit van Sofie Lakmaker, maar helaas kregen ze op tv te weinig tijd kregen, want er werden interessante dingen gezegd, juist aan het slot.

En: hoera! Geen afleidende muzikale intermezzo’s!

Ik ben afwachtend-positief. Blijf zeker kijken.

Brommeropzee is een Nederlands/Vlaams programma. Te zien op zondag bij NPO 2 om 19.20 en bij Canvas om 22.00 uur.

Zo zijn wij elkaars geschenk

Reacties van lezers: Dit boek heeft een louterende werking; Wat zijn ze allebei weinig gewend!; De zuiverheid en onbevangenheid van deze jongeman zijn weldadig; Het boek is niet alleen een eerbetoon aan Chris en Dien, ik heb het steeds meer gelezen als een eerbetoon aan heel hun generatie; Door jullie boek ben ik opnieuw met de leefwereld van mijn ouders in contact gekomen. Juli 2011: Ik heb zonet het boek Zo zijn wij elkaars geschenk dichtgeslagen. Met veel genoegen en waardering heb ik het boek gelezen. Ik vind het heel knap dat u tezamen deze geschiedenis heeft beschreven zodat deze niet in de vergetelheid is geraakt. Hulde hiervoor!! Chris en Dien hebben indirect een stukje bijgedragen aan de hedendaagse geschiedschrijving.

Het is begonnen toen ik na de dood van mijn moeder een pakket brieven en een fotoalbum vond. Mijn moeder was de verloofde van Chris. Bij ons thuis was zijn naam taboe. Mijn moeder sprak eens in de twee, drie jaar over hem. Op een heel speciale manier, waardoor je niets durfde te vragen. Ze sprak over Chris alsof jij, als kind, er alles over wist en hem bij wijze van spreken gisteren nog gezien had. Verwarrend was dat, je ging maar snel iets anders doen, je was een kind, en je wist van niets.

Na de vondst van de brieven kwam ik in contact met Janneke Buurman, de dochter van de broer van Chris. We begonnen de brieven uit te typen en vielen van de ene verbazing in de andere. Wat een man, die Chris! Wat een leergierigheid en levenslust, en wat een mooi beeld geeft hij van de socialistische, idealistische kant van de crisistijd in de jaren dertig. In de jaren dertig kon je nog laag opgeleid zijn en toch intelligent. Hoewel Chris zijn werkloosheid verschrikkelijk vindt, grijpt hij alles aan wat de maatschappij te bieden heeft om zich geestelijk te verrijken. Instellingen als de Woodbrookers, De VCJC, Volkshogescholen, Volkshuizen namen initiatieven om werkloze jongeren in ieder geval naast hun materiele nood niet ook geestelijk op een houtje te laten bijten. Chris bezoekt diverse kampen voor werklozen, en schrijft erover in brieven aan zijn verloofde Dien, met wie hij als werkloze niet kan trouwen. Het grote verlangen naar dit onbereikbare ideaal loopt als een rode draad door de brieven heen. Chris sterft in 1937, pas zevenentwintig jaar oud.

Uit de pers: De dochter van Dien heeft met de nicht van Chris een integer, goed gedocumenteerd boek geschreven. Het boeiende verslag van een liefde, waarin Chris' brieven een grote rol spelen, wordt in zo'n goede, informatieve context gezet dat het boek ook een goede sociale geschiedenis is van de crisistijd 1929-1937 en de socialistische jeugdbeweging.(Drs. Madelon de Swart, NBD). Knap gecomponeerd boek, dat de lezer niet onberoerd laat. (Baarnsche Courant) Voorafgaand aan de brieven schetsen de auteurs een algemeen historisch kader, om vervolgens iedere brief in te leiden met relevante informatie. Zo leest het boek enerzijds als een vaak ontroerende roman in brieven, anderzijds is het door de historische informatie eromheen een mooi en gedetailleerd tijdsdocument geworden (Lilian de Bruijn in Genealogie, september 2010)

2010, uitgeverij Balans

ISBN 978-94-600-3212-7

256 paginas

Terug naar de boekenlijst Naar de site van de uitgever