almapost.nl

Schrijfdagboek

Lorentz en de draaimolen

18-7-2017

Na een zekere aarzeling, die achteraf volkomen onterecht bleek, bezocht ik met mijn vriend de manifestatie De Lorentz formule in het Haarlemse Teylers museum. Aarzeling, omdat ik in mijn toneelrecensententijd genoeg theater op ongebruikelijke plaatsen zag voor een heel leven. Meestal is de afstand tussen publiek en spelers kleiner bij dit soort toneel, en daardoor de kans op kromme tenen groter. Maar ik had me voor niets zorgen gemaakt. De Lorentz formule is prima opgezet en uitgevoerd, leerzaam en leuk.

Je wacht in de mooie ovalen zaal tot je met je groep van zo’n twintig mensen door een acteur wordt uitgenodigd om de geheime ruimtes van het museum te betreden, namelijk het lab en de werkkamer van de natuurwetenschapper Hendrik Lorentz (1853-1928). Daar deed hij van 1909 tot zijn dood wetenschappelijk onderzoek en daar ontving hij onder andere bezoek van de twintig jaar jongere Albert Einstein, die hem bewonderde. Lorentz snapte natuurkundige formules die niemand anders doorzag, legde het fundament voor Einsteins relativiteitstheorie, en zette desondanks acht jaar van zijn leven in om de berekeningen voor de aanleg van de Afsluitdijk te maken.

Twee acteurs, uitgedost als leerlingen van Lorentz, vertellen over zijn wetenschappelijke ontwikkeling en zijn leven. Ze doen dat beeldend, geestig, snel, en ze weten je werkelijk voor Lorentz te interesseren. Een van de hoogtepunten vond ik het verhaal over Lorentz in de draaimolen, waar zijn wetenschappelijke interesse voor de draaiing van het gevaarte wordt ingehaald door de liefde. Als klap op de vuurpijl mag je de replica van Teylers beroemdste instrument, de elektriseermachine die museumdirecteur Martinus van Marum in 1784 speciaal voor het museum liet bouwen, in werking zien. Spectaculair!

Je kunt de toer meerdere malen per dag meemaken. Vooraf reserveren. Ook leuk voor kinderen vanaf een jaar of tien.

Lezers aan het woord

Op Mijn vrienden en ik krijg ik zulke positieve reacties, dat ik maar een keertje zeer onbescheiden ben en zinnen uit de mails onder elkaar zet. Hier komen ze: Mooi is dat, zo'n roman die een half leven van een aantal personen beslaat/ Ik kon het nauwelijks wegleggen en heb ervan genoten en ga er nog over doordenken/ Ik vind het fantastisch, goed geschreven, verrassend, en spannend met dat onderliggende geheim/ Ik wilde je al mailen, want ik heb je boek uit. Ik vond het geweldig! Echt/ Christel heeft een helder beschreven onafhankelijke geest/ Ik bewonder dat ze zo positief in het leven staat en zo tevreden kan zijn met alles wat ze bereikt/ Het sterkt de conclusie die ik aan je verhaal verbind dat je je eigen vrijheid altijd moet zien te behouden/ Vooral Onno vond ik erg sterk/ Goed verhaal, herkenbare persoonlijkheden en (erg belangrijk vind ik altijd) een hele fijne schrijfstijl.

Vorig bericht