almapost.nl

Schrijfdagboek

Vorm en inhoud, mijn eeuwige thema.

20-4-2017

De paasdagen waren zo druk dat ik er twee dagen van moest bijkomen. Veel mensen, letterlijk van nul tot tachtig, gezien en gesproken. En op dinsdag de overgeschoten paaseitjes opgeborgen voor latere gelegenheden – dat kan best, volgens mijn milieubewuste kinderen. Waarom zou je de vorm een rol laten spelen zolang de inhoud aantrekkelijk is.

Dat brengt me op het enige gesprek over boeken dat ik in die dagen had. Een discussie in flarden, zoals dat gaat wanneer er veel mensen bij elkaar zijn. Het onderwerp was Het Diner van Herman Koch, een boek dat iedereen allang gelezen heeft, of anders hebben ze de film wel gezien, maar dat ik pas onlangs las. Het boek is heel goed en geestig geschreven, maar ik was verbaasd over de inhoud, en het verbaasde me dat anderen dat niet waren.

Het verhaal is waarschijnlijk aan iedereen bekend: twee jongens van zestien pesten een slapende dakloze vrouw, en doden haar. Dat laatste onopzettelijk, maar toch. Op het moment van het boek weet niemand, op een derde jongen na, dat zij de daders zijn. Hun vaders zijn het niet eens over de te volgen strategie. Naar de politie gaan zodat hun zoons een gerechte straf krijgen en met een schone lei verder kunnen, of de derde jongen onschadelijk maken en verder zwijgen.

‘Wat zou jij dan doen, als het je kinderen waren?’ vroeg iemand in het gezelschap. Vervolgens kwam de gastvrouw rond met hapjes, en was iedereen afgeleid, dus ik kreeg niet de kans om te zeggen wat ik vond, namelijk dat dit een foute redenering is. Want mijn kinderen, en de kinderen van heel veel anderen, zouden zoiets nooit doen. Hoe zou de maatschappij eraan toe zijn als alle pubers zich zo gedroegen? Dat is mijn grote bezwaar tegen de inhoud van dit boek: het maakt een uitzonderlijke daad van twee uitzonderlijk wrede jongens tot een algemeenheid. Een boek over de vraag hoe het kan dat iemand zulke kinderen heeft was qua inhoud veel interessanter geweest.

Terwijl er om mij heen alweer over iets heel anders werd gepraat zat ik te piekeren hoe dat boek van Nadine Gordimer ook alweer heet, waarin dit thema – goed gesitueerde ouders zijn verbijsterd over de misdaad van hun zoon – wél serieus wordt behandeld. En ik weet het weer Het Huiswapen (The house gun, 1997). Een prachtig boek.

Omslag

Goed nieuws rond mijn eigen boek Mijn vrienden en ik. Het omslag is zo goed als klaar. Het komt binnenkort op de website. Wie via de website van Uitgeverij de Onderstroom onze nieuwsbrief aanvraagt kan het nu al zien. (verschijningsdatum van het boek half juni).

Vorig bericht