almapost.nl

Schrijfdagboek

Een schrijfster tegen de wereld

17-1-2017

Schrijvers hebben per definitie veel tijd in hun eentje nodig, ten koste van hun sociale contacten. De meesten proberen een gulden middenweg te vinden. Zelf ben ik bijvoorbeeld blij dat ik lesgeef. Emily Dickinson (1830-1886), over wie de film A quiet passion van regisseur Terence Davies gaat, was heel radicaal. Vanaf het moment waarop ze als puber op een meisjesseminarie weigert haar ziel aan God te geven, tot aan haar dood op 55-jarige leeftijd, is ze altijd thuis, op het familielandgoed in Amherst, Massachusetts.

En heeft ze geen gelijk? Voor een vrouw in de negentiende eeuw betekende het huis uitgaan trouwen en trouwen was onvrijheid. Gehoorzaam aan je man, financieel, juridisch, sociaal en niet te vergeten seksueel. (‘Is het heel erg?’ vraagt Emily in de film aan haar schoonzuster. ‘Ik doe mijn plicht,’ antwoordt die.) Voor een gevoelige en eigenzinnige geest als Emily was het opgeven van haar autonomie, of schipperen tussen je eigen wensen en die van je man, ondenkbaar.

Zo afgesloten van de wereld leven, en dan toch al die grappige, originele gedichten schrijven, in een heel eigen stijl vol onverwachte wendingen – er is al vaak opgemerkt hoe bijzonder dat is. Ze schreef er 1800, waarvan er tijdens haar leven 11, (andere bronnen zeggen 8), gepubliceerd werden, en dan nog fors veranderd door uitgevers die haar originele ritmes en rijm niet snapten.

A quiet passion is de stilste film die ik ooit zag. Davies ontwierp veelzeggende scènes waarin de camera alleen maar een trage ronde doet door de woonkamer van het ouderlijk huis. Beige paneeldeuren, dito behang, sober gekleurde snuisterijen, olielampen. Ik vond de film voor tachtig procent geslaagd, en in ieder geval heel bijzonder. Ik had nog wel een buiten-scène willen zien, in de fraaie tuin van het ouderlijk huis, waar, zo stel ik me voor, Emily inspiratie opdeed voor haar gedichten over bijen, vlinders, bloemen, die in de film niet aan bod komen. Maar verder is hij zeer de moeite waard, met goed spel van Cynthia Nixon (Sex and the City), en Jennifer Ehle (Pride and Prejudice).

Schrijven

Flink aan de slag met boek drie, Hoge bomen. Ik heb de hoofdpersoon wat handeling gegeven, een goede remedie als je vindt dat er te lang gepraat wordt. Een zinvolle, functionele truc dus.

Vorig bericht